Niczego nowego nie wymyśliłam

Nie pisałam, ani nie pokazywałam niczego przez dwanaście dni, a wydaje mi się, że to szmat czasu? Niby długo, niby krótko... No, ale ostatnio nie popadam w wir twórczości, stąd taka długa przerwa.  I muszę przyznać, że podziwiam osoby, które dodają  trzy, cztery posty tygodniowo. No cóż... U mnie uzależnione jest to od natchnienia. Dzięki Bogu, natchnęło mnie na biżuterię. Niczego nowego nie wymyśliłam, ale powieliłam ,,wyuczone” już wzorce. No nie... Kłamię jak cholera, bo przecież zrobiłam bransoletkę z jakiegoś tutorialu, ale nie pamiętam gdzie go znalazłam... Fajnie wygląda w rzeczywistości, ale foty, jak zwykle wszystko ,,knocą”. Pokażę ją Wam jako pierwszą, bo potem nie połapiecie się o co chodzi, bo przecież dzisiaj u mnie znowu ,,hurt”;)

Zrobiłam również komplet z perełek. Krótki naszyjnik i bransoletkę. Czyli też u mnie nowość;)

No, a ta reszta, to już jest chyba dobrze znana tym, którzy obserwują mojego bloga. Nie jestem ,,biżuteryjna”, bo wciąż zmieniam techniki, ale mam nadzieję, że ,,ujdą w tłoku? No, ale ocena należy do Was;)

Dodaj napis

Bardzo dziękuję wszystkim tym, którzy pojawiają się u mnie regularnie. Kiedyś pisałam, że lubię robić niespodzianki, a więc nie będę gołosłowna. Nie organizuję żadnych zabaw, ale obdarowywać uwielbiam;) I do końca roku, albo wcześniej ,,upoluję” sobie osóbkę, którą wynagrodzę za regularne odwiedziny. A teraz zmykam, bo mam mnóstwo zaległości u innych blogerek. Wspomnień z dzieciństwa też dzisiaj nie będzie, bo nie mam weny do pisania... Ale jak powróci, to na pewno będzie wesoło;) Już dosyć dawno nie było też mojego felietonu. Ale nie wiem, czy chce Wam się je czytać? Do strony  Darmowe stempelki oczywiście systematycznie dodaję coś nowego, ale nowe stempelki będą jednak zmienione. I mam gorącą prośbę: pobierając je, trzymajcie się zasad regulaminu... Pozdrawiam cieplutko wszystkich moich wiernych obserwtorów;) Lada dzień znowu się pojawię, bo jednak mam w zanadrzu coś do pokazania;)

Nogawki nie utnę!

Jeszcze dziesięć dni zostało do końca wrześniowej zabawy ,,Artystek kolorystek"”, organizowanej przez Danusię. Już myślałam, że tym razem sobie odpuszczę, bo pomysłu na cętki nie miałam. No przecież organizatorka głowy by mi nie urwała?! Chociaż do końca nie jestem pewna, czy nie urwie... Bo te moje cętki raczej jej nie zadowolą... Najwyżej odrzuci moje ,,wiekopomne dzieło” i tyle. A co? Może miałam sobie uciąć kawałek i tak krótkich cętkowanych legginsów, w których latam po domu, bo mi w nich mi najwygodniej?! Miałabym pozbawić ,,małża” widoku rozbrykanej lamparcicy?! O nie! Bo co mi pozostanie? Przecież u mnie, to chyba rzecz jedynie przyciągająca wzrok...;)

To nie Cirrculum Vitae

Marzenie o balecie zakończyło się fiaskiem...

Rysowałam od wczesnego dzieciństwa. Od czasu, kiedy do mojej ręki trafiło cokolwiek, co zostawiało po sobie ślad: ołówek, kredka (nawet ta do brwi czy też pomadka do ust). Na początku były to malowidła „ścienne”. W dosłownym znaczeniu tego słowa. Bazgroły malowane nie wprawioną, dziecięcą rączką. Były wszędzie tam, gdzie dało się malować.

U mnie zawsze odwrotnie

Pomijając wrzesień, zostały nam jeszcze trzy miesiące zabawy u ANI zatytułowanej ,, Karteczki przez cały rok”. Jak ten czas szybko leci....

Krótko i na temat

Butelka pomalowana białą farbą acrylową, a następnie oklejona gazą. Miał to być podkład pod decupage. Plany zmieniły się, kiedy przypomniałam sobie o koronce. Butelka została więc nią oklejona, a na kawałku juty przykleiłam różyczki z zimnej porcelany. Zakrętkę też ozdobiłam koronką, a uzupełnieniem dekoracji jest wstążeczka zawiązana na szyjce butelki. Krótko i na temat. Prawda?

Systematycznie dorzucam też nowe stempelki, jednakże nie zawsze o tym informuję, bo przecież codziennie nie piszę postów. A więc, kto ma ochotę, proszę sobie pobierać dopóki mam chęć na rysowanie;) A może macie specjalne życzenia? Jeśli tak, to piszcie śmiało;)

Ostatni gwizdek

Dzisiaj wpadam na krótko, bo zafascynowało mnie wyzwanie w Craftowym Ogródku

, zatytułowane ,, Ślub w zieleniach”. Do zrobienia kartki użyłam własnego rysunku, który pokazywałam w poprzednim poście . Zmieniłam jedynie kolorystykę ubiorów młodej pary i odcięłam serduszko, które ich otaczało. Także w tej kartce, praktycznie wszystko zrobione jest przeze mnie własnoręcznie. Jedynie napis wydrukowałam. 

Wyzwanie trwa do dzisiaj, stąd ten mój pośpiech. No bo, poza tym, że zrobiłam szkic pary do darmowego pobierania, nie miałam okazji by wykorzystać go w swoich pracach... Więc kiedy zobaczyłam, że jest ślubne wyzwanie, postanowiłam spróbować swoich sił. 

Ponadto do dnia dzisiejszego trwa też zabawa w Art-piaskownicy, gdzie królują kolorowanki, więc swoją karteczkę zgłaszam również i tam, bo przecież tę parę nie tylko rysowałam, ale i kolorowałam. I to już dwukrotnie;) Także wypadałoby chociaż raz , gdzieś ją pokazać, prawda? Tym bardziej, że zrobiłam ją na biegu i to na ,,ostatni gwizdek”...

A teraz zamieszczam banerki i wysyłam swoją karteczkę;)

Zebrało mi się na sentymenty

Skoro tak mi się dzisiaj zebrało na sentymenty, to pokażę Wam nowy stempelek, czyli zakochaną parę, który w wersji do pokolorowania znajdziecie w zakładce lub bocznym banerku. Bo nie każdemu musi podobać się pani w różowej kiecce i pan w szarym garniturze. Dlatego też zamieszczam szkice rysunków, by można je było pokolorować według uznania.

A teraz do sedna.Uwielbiam stare przedmioty. Już w dzieciństwie ,,buszowałam” po strychach dziadków i pradziadków. Cieszyłam się z każdej starej książki, nie mówiąc już o znalezionej w niej pożółkłej fotografii, przedstawiającej kogoś z rodziny. Uwielbiałam stare gazety i inne znalezione przedmioty, które skrzętnie przechowuję do dnia dzisiejszego. 

Jako dziecko, dużo czasu spędzałam w towarzystwie cioci, która była osobą samotną. Często chodziłam do niej, bo lubiłam słuchać jej wspomnień z dawnych czasów. A najszczęśliwsza byłam wówczas, kiedy na moją prośbę wyjmowała stare pudełko z widokówkami, zdjęciami i kartkami świątecznymi. Pomimo, że oglądałam je w kółko, ciągle czułam niedosyt...

Cioci już nie ma... Ale zanim ,,odeszła” przekazała mi  swoje ,,skarby”. Są dla mnie bardzo cenne... Kiedyś pokażę Wam inne rzeczy, a dzisiaj tylko kilka kartek okolicznościowych, które były ręcznie robione na początku lat czterdziestych. Czyli mają przeszło siedemdziesiąt lat?!  Ktoś malował na nich wybrany motyw, a napisy były z brokatu. I właśnie tego typu kartki uważam za prawdziwe rękodzieło. Bo nie sztuką jest kupić gotowe napisy, czy inne ozdóbki i zamieścić na tekturkach. Sztuką jest zrobienie wszystkiego od podstaw. 

Nie znaczy to, że neguję obecne ,,gotowce”. Wręcz przeciwnie, bo są naprawdę piękne i ułatwiają pracę. A niekiedy też trzeba się nieźle ,,nagłówkować” gdzie i co przykleić, by wyszło nam to, co chcemy wyrazić. Jednakże ,,tamte” karteczki mają w sobie to ,,coś”. Coś, co przemawia i coś, co wypływało prosto z serca... I właśnie to coś, chciałabym podtrzymać w swoich kartkach. Nie wiem, czy mi się uda, bo czasu najczęściej brak, ale spróbować od czasu do czasu można;) A teraz pokażę Wam te karteczki w ,,podeszłym wieku”. Są nadgryzione ,,zębem czasu”, ale mnie one nadal się bardzo podobają;)