Kolorowo i ażurowo

Przygotowałam kartki do zabawy u ANI. Nie teraz, bo miałam ubiegłoroczne, których pokazać nie zdążyłam;) Mój zapas jeszcze nie wyczerpał się... Myślę, że wystarczy i do marcowej tylko zastanawiam się, czy będą spełniały wymogi... Ale zawsze przecież można coś ,,domalować”;)

W lutym Ania ,,popuściła lejce”, ale w marcu czeka nas niespodzianka, czyli nowa technika. A jeżeli będzie to haft? Albo jakiś ,,składaczek”? Z haftem poradziłabym sobie bez trudu, ale to drugie... Ech, jeszcze te dwa tygodnie wytrzymam. A dzisiaj pokażę cztery kartki, które mniej więcej pasują do zabawy. Perełki są, ażurki też, kolor różowy i czerwony też jest, serce, kokardki i listki też są;) W każdej z kartek można znaleźć te trzy, czy cztery wymagane elementy, prawda? No chyba, że coś przeoczyłam...

 

Przyznam szczersze, że poszłam po tej ,,najniższej" linii oporu, ale mam nadzieję, że Ania nie postawi mi szlabanu z uwagi na to, że coś tam w tych kartkach jest nie tak... Tym bardziej, że dzisiaj Walentynki?! Jak to dobrze, że mi się przypomniało?! Co prawda, to dzień zakochanych, ale przecież wszyscy obserwatorzy mojego bloga są kochani;) Dziewczyny, może nie tyle z miłości, co z ogromnej sympatii - przesyłam Wam wszystkim słodkie serducho;)

Z tego wszystkiego zapomniałabym o banerkach Anulki;) A przecież one są bardzo ważne, bo przynajmniej wiadomo o co chodzi....

 

„Decuper” na butelkach

Zachciało mi się techniki decupage... Tak mam, że jak robię jedno, to od razu mam chęć  na drugie. Dawno już nie wykonywałam żadnej pracy w tej technice, więc trochę się pobawiłam. Co prawda, wszystko mam spakowane w tekturowe pudła, bo remont w domu w dalszym ciągu trwa, ale że przerwa zimowa, więc nie wytrzymałam... Odnalazłam pudło ze wszystkim, co potrzebne do ,,decu”.

Wyraz decupage pochodzi o od francuskiego czasownika „decouper”, czyli wycinać. I tak zastanawiam się, czy wciąż musimy zapożyczać tych nazw? Przecież można tę technikę nazwać jakoś po polsku... No przecież nie tylko wycina się, ale też nakleja etc. Mikołaj Rej w swoim cytacie ,, A niechaj narodowie wżdy postronni znają, iż Polacy nie gęsi, iż swój język mają” miał na myśli to samo, co ja... Ale przecież nie będę teraz wymyślała polskiego określenia dla tej techniki... Tak samo jest z nazwą techniki quilling etc. Czy musimy łamać, a wręcz kaleczyć polski język? Ech... Szkoda słów. Polacy kochają się (jakby nie mieli w kim) w obcojęzycznych nazwach... No przecież brzmią ,, zagramanicznie”... Brrr... 

Wracam do tematu. Czyli do moich butelek ozdobionych ,,decuperem”. To na razie będzie moja nazwa. Jak wymyślę typowo polską, to będę jej sobie używała. Ozdobiłam dwie ,,butelcyny”. Oczywiście puste. W tej większej jest nawet ,,wizjer”, aby po uzupełnieniu jej przykładowo domową nalewką, był podgląd czy jej nie ubywa;););) Butelka bardzo pasuje na winogronową nalewkę, bo taki jest na niej motyw;) Tylko zapomniałam o korku w jej otworku?! Ale zawsze go przecież można wetknąć;) Oczywiście pocieniowałam ją kolorami brązu i zieleni. Nanosiłam pędzelkiem farby i rozprowadzałam je zwilżonym w wodzie palcem, aby efekt cieniowania był bardzo delikatny... Może fotki nie oddają tego efektu, ale wygląda na ,,przechodzoną”... Tfu... Co ja piszę? Ma wygląd postarzonej...

Druga buteleczka jest mniejsza, ale kwadratowa i z motywem jakiegoś ,,ogiera”. W sam raz pasuje dla jakiegoś miłośnika koni, ale niekoniecznie... Kobiety też przecież lubią koniki;) Nie cieniowałam jej, bo jakoś nie widziałam takiej ,,popaćkanej”... Jedynie pokropkowałam tu i ówdzie;) Zrobiłam jeszcze kilka innych prac, ale zostawię je sobie na ,,deser”. Bo przecież wszystkiego na raz nie pokażę, żeby nie robić Wam w głowach ,,mętliku”;) A, że przeglądając strony z zabawami i wyzwaniami trafiłam na bloga D.I.Y. na którym do jutra trwa inspirująca zabawa pt. ,,Szklane butelki”, postanowiłam dołączyć do wyzwania. Gdybym wcześniej wiedziała o zabawie ozdobiłabym butelki zupełnie inną techniką, a nie ,,decuperem”... Ale tam nowe wyzwania ogłaszane są do 5 dnia każdego miesiąca, więc mam jeszcze szanse na stworzenie innych prac;) Oby tylko mnie wena nie opuściła...;) 

Nie przepadam za ,,paprańcami"

Dzisiaj krótko i na temat. Ponieważ odnalazłam w swoich nie pokazywanych pracach karteczkę z brokatową kokardką, postanowiłam Wam ją pokazać;)

Nie jestem ,,kartkowym koneserem”, może jestem na bakier z  ,,kartkową modą”, ale nie wiem komu mogłabym wysłać ,,pięciopiętrową” kartkę, pełną starych zardzewiałych gwoździ, kluczyków, trybików od starych zegarków, czy agrafek, na dodatek obsypanymi jeszcze kilkoma  innymi, cholernie ,,gryzącymi” się kolorami brokatu? No przecież, żeby komuś wysłać taką kartkę, to chyba trzeba zapakować ją w pudło po odkurzaczu, bo do koperty by się nie zmieściła? A do pudła należałoby jeszcze wrzucić maskę przeciwpyłową z gumką i wyprofilowanym noskiem. Zauszniki już pal licho... No na pewno, gdybym musiała, zrobiłabym tego typu pracę;) Niekoniecznie musiałaby być to kartka, ale zupełnie coś innego...

Dlatego moja kartka jest prosta i bardzo skromna... Nie przepadam za  brokatowymi,,paprańcami” zwłaszcza w kartkach, dlatego też w mojej połyskuje jedynie tło i kokardka. Uważam, że same te brokatowe dodatki są wystarczającą ozdobą;)  Zresztą, oceńcie sami;)